EŞİKLERDEN ATLIYORUM
AYAĞIMA DOLANAN YOLLARDA
RENGİM... SİYAH...

HAREMİNE HAZIRLANIYORUM HER DEFASINDA YENİDEN
YIKANIYOR SAÇLARIM DEFNELİ SULARLA...

KINALAR YAKIYORUM ELLERİME
GÜNAHLARIM ELLERİMDE
HER DOĞUMDA YENİDEN
BU DEFA NEDEN?
TEMİZLENMEK İÇİN TÜM GEÇMİŞTEN
TEKAMÜL MÜ?
DEĞİL!
RENGİM... SİYAH...
BANA İŞARETLER YOLLUYORSUN
ANLADIĞIMI BİLİYORSUN
ÖZ-SÖZ-GÖZ DİYORSUN
ÖZÜM SÖZSÜZ
ÖZÜM GÖZSÜZ BİLİYORSUN
AYMAMIŞ İNSANLARIN ÇATLAK TOPRAKLARINDA
AYAKLARIM KAN REVAN
KAYBOLDUM... BİLİYORSUN...
GÖZÜMDEN DÜŞEN HER YAŞ
SANA GELEN YOLDA
HEDİYEM OLSUN......

EBRU COŞKUN

‎... Ama ne çare, dost demiştik bir kere adına birbirimizin ve herkes saklıyordu çaktırmadan titreyen ellerini…

…

Zamanlar geçti üstümüzden, başka gidene ağlarken senin omzunda…

Ya da aslında kendime ağlıyordum çoğunlukla…

Omzun sıcak, omzun güven, omzun ulaşılmaz bir tepe gibiydi…

“Keşke benim olsa!” diyordum içimden ağzımı kapatarak –ki kaçmasın sesim…

…

Her buluşmamızda bana evinin en arka odasındaki yalnızlığını anlatıyordun…

Bazen sadece bunu anlatmak için yanıma geliyordun…

Ben anlamazdan geliyordum…

Sen kızıp, belki de kırılıp pes ediyordun…

Ben yine senin omzundan bu defa sensizliğe ağlıyordum…

Ya da aslında kendime ağlıyordum çoğunlukla…

Ve sen, kendi yalnızlığına beni çare sanıyordun…

…

Şimdiki zamandayız şimdilerde…

Ellerimizi saklamaktan vazgeçtik…

Ama ihanet edemeyiz… Önce kendimize, sonra hiç kimseye…

Zaten aslında bu, bir çökük omuzla bir yaralı gözyaşının hikayesi sadece…

EBRU COŞKUN

Çok
yorgundu…

Gitmek
kadar zordu her şey

Ve…

Kimse yoktu baktığı yerde….

O bir kadındı

aşkta bile sebep-sonuç ilişkisi aramaktan vazgeçmezdi…

“Ben ağlayamam… Ağlamak kadar zor her şey

Ve…
Kimse yok sesimin gittiği yerde…”

Derin bir nefes aldı,

geceye döndü

“Hata yapma hakkımı kullanmak istiyorum” dedi.

ebru coşkun

Şiirdi çözen bizi

Şakacı dost gönüllerimizde

Gizli kapaklı cilveleşirken aşk kendisiyle

Dizelerin arasına sıkıştırıp

Yaramaz çocuk gibi bilyelerini

Kaydırdı ayağını masumiyetin

Artık hükmü yoktu asaletin…..

ebru coşkun

TUT Kİ

ben:

Tut ki bugün biraz önce tanıdık birbirimizi

Tut ki yarın gidiyorum bu şehirden

sen:

Tut ki gidemeyesin, uzattığım el sadece senin için

Tut ki büyüsün dert

coşsun nehir

ve sadece senin için bu şiir…

29 şubat –E.C.

BEN HEP GİDERİM

SIRTIMDA BOŞ HEYBEM,
ELİMDE YARIM KALMIŞ MEKTUPLAR,
GİDİYORUM...
GELDİĞİM GİBİ GİDİYORUM...
AİT OLUP OLMADIĞIMI BİLMEDİĞİM O YERE GİDİYORUM...
HİÇ GELMEMİŞ GİBİ GİDİYORUM...
BEN GİBİ GİDİYORUM...
BEN HEP GİDERİM...
E.C.

Şehirlerarası Kaybolduk...

"Daha falası" mı dediniz? Buyrunuz...